کوثر رحمت

یا حسین

مولای غریبم

روز عدالت خدا نزدیک است

هر کس قرار می‌گیرد 

در جایگاه خودش …

آن هنگام است 

که رحمت و آرامش و صلح 

می آید و می ماند

با آمدن شما با برپایی 

حکومت عدل فرزندان عدالت …

تعجیل در ظهور امام_زمان صلوات

اللهم عجل لولیک الفرج 🌸💚

استرس در کودکان موضوعی مهم و گاهی نادیده‌گرفته‌شده است. بسیاری از افراد تصور می‌کنند استرس فقط مربوط به بزرگسالان است، اما کودکان نیز به دلایل مختلفی مانند مشکلات خانوادگی، فشارهای مدرسه، تغییرات محیطی، دعوا با دوستان، یا حتی ترس از شکست، یا جنگ دچار استرس می‌شوند. این احساس اگر به‌موقع شناخته و مدیریت نشود، می‌تواند بر رشد عاطفی، رفتاری و حتی جسمی کودک اثر بگذارد.

برای شناخت استرس کودکان در جنگ تحمیلی سوم مطالبی را بیان می کنیم .

 کودکان معمولاً مانند بزرگسالان نمی‌توانند احساسات خود را دقیق و روشن بیان کنند. به همین دلیل استرس در آن‌ها ممکن است به شکل‌های غیرمستقیم دیده شود؛ برای مثال، کودک ممکن است دچار دل‌درد، سردرد، بی‌خوابی، کابوس، کم‌اشتهایی یا پرخوری شود. بعضی کودکان هم پرخاشگر می‌شوند، بعضی دیگر گوشه‌گیر و ساکت، و برخی ممکن است در مدرسه تمرکز نداشته باشند یا افت تحصیلی پیدا کنند. این نشانه‌ها همیشه به معنای استرس نیستند، اما اگر هم‌زمان و به‌طور مداوم دیده شوند، باید جدی گرفته شوند.

یکی از دلایل اصلی استرس در کودکان، محیط خانه است. وقتی بین والدین تنش، مشاجره یا ناامنی وجود داشته باشد، کودک احساس ترس و بی‌ثباتی می‌کند. همچنین انتظارهای بیش از حد از کودک، مقایسه او با دیگران، تنبیه سخت‌گیرانه یا بی‌توجهی عاطفی می‌تواند فشار روانی زیادی ایجاد کند. در مدرسه نیز حجم زیاد تکالیف، امتحان‌ها، رقابت با هم‌کلاسی‌ها، یا تجربه‌ی زورگویی و تمسخر، از عوامل شایع استرس هستند.

نکته مهم این است که مقدار کمی استرس در زندگی طبیعی است و حتی می‌تواند به کودک کمک کند تا مهارت‌های مقابله‌ای را یاد بگیرد. اما استرس شدید یا طولانی‌مدت می‌تواند آسیب‌زا باشد. در چنین شرایطی، کودک ممکن است اعتمادبه‌نفسش را از دست بدهد، از فعالیت‌های اجتماعی دور شود، یا دچار اضطراب و افسردگی شود. در سنین پایین، استرس طولانی‌مدت حتی می‌تواند بر خواب، رشد مغزی و سلامت عمومی بدن اثر منفی بگذارد.

والدین و مربیان نقش بسیار مهمی در کاهش استرس کودکان دارند. اولین قدم، گوش دادن به کودک با آرامش و بدون قضاوت است. کودک باید احساس کند که می‌تواند درباره ترس‌ها و نگرانی‌هایش صحبت کند. ایجاد برنامه‌ی منظم روزانه، خواب کافی، تغذیه سالم، بازی و فعالیت بدنی نیز به کاهش استرس کمک می‌کند. بازی برای کودک فقط سرگرمی نیست، بلکه راهی برای تخلیه هیجانات و آرام شدن است. همچنین آموزش مهارت‌هایی مثل نفس عمیق کشیدن، بیان احساسات و حل مسئله می‌تواند بسیار مفید باشد.

در نهایت، اگر نشانه‌های استرس در کودک شدید، مداوم یا همراه با تغییرات رفتاری جدی باشد، بهتر است از یک روان‌شناس کودک یا مشاور کمک گرفته شود. توجه زودهنگام به استرس کودکان می‌تواند از بروز مشکلات بزرگ‌تر در آینده جلوگیری کند و به رشد سالم‌تر و شادتر آن‌ها کمک کند.

امروز که روز مباهله ست بهترین فرصته برای از خانواده گفتن! 🧑‍🧑‍🧒‍🧒
✨️ خانواده، عنصر مهمی که کوچک ترین و مهم ترین سلول جامعه ست!

💥امروز به ذهنم رسید که پیامبر ما برای اثبات حقانیت راهشون در روز مباهله خانواده شون رو همراه کردند!

✨️🌎 خانواده ای که تمام نور عالم در آن خلاصه شده و برای ما الگوی همیشگی تاریخ از معنای خانواده ست!

💫 انگار در مرام اهل بیت، خانواده نشان حقانیته، چه در کربلا، چه در مباهله و چه در هر لحظه تاریخ!

😌 برای رشد و به خدا رسیدن قطعا پرداختن به خانواده جزوی از مرام عاشورایی ماست…

با تعدادی از بچه ها که در تجمعات شبانه مشغول نقاشی بودند صحبت می کردم که چی میکشین 🤔

یهو شروع کردن به نام بردن موشکها که این خرمشهره این سجیله، این قدره و… 

🚀🚀🚀🚀🚀🚀🚀🚀🚀🚀

خیلی برام جالب بود چون فرقی با هم نداشتن 😁

گفتم خب چرا همش موشک میکشین؟ 

گفتن خب چی بکشیم؟ دلمون می خواد اسراییل رو داغون کنیم🇮🇷

صحبت کردن با کودکان درباره موضوعات پیچیده و حساسی مانند «جنگ» ، نیازمند ظرافت، صداقت و در عین حال محافظت از سلامت روان آن‌هاست. در ادامه مطلبی درباره چگونه با کودکان درباره جنگ رمضان صحبت کنیم ؟ارائه شده است:

 ۱. از سطح درک کودک شروع کنید

کودکان در سنین مختلف، ظرفیت‌های متفاوتی برای پردازش اطلاعات دارند. برای کودکان خردسال، نیازی به ارائه جزئیات خشن یا تصاویر تلخ نیست. کافی است بگویید: «در برخی جاها اختلافاتی وجود دارد و مردم در شرایط سختی هستند.» برای کودکان بزرگ‌تر، می‌توانید با زبانی ساده و بدون سوگیری‌های تحریک‌کننده، درباره مفهوم عدالت، صلح و ضرورت همدردی با کسانی که در سختی به سر می‌برند، صحبت کنید.

 ۲. فضای ماه رمضان را به عنوان فرصتی برای همدلی به کار بگیرید

ماه رمضان، ماهِ «تغییر نگاه» است. به جای تمرکز بر جنبه‌های جنگی، بر جنبه‌های انسانی تمرکز کنید. به کودک بگویید: «ما در این ماه روزه می‌گیریم تا یادمان باشد کسانی هستند که غذای کافی ندارند و در شرایط ناامنی زندگی می‌کنند.» این نگاه، مفهوم جنگ را از یک پدیده انتزاعی و ترسناک به یک «دعوت به مهربانی و کمک» تبدیل می‌کند.

 ۳. احساسات آن‌ها را معتبر بدانید

کودکان ممکن است با شنیدن اخبار، احساس ترس، خشم یا سردرگمی کنند. به جای اینکه به آن‌ها بگویید «نترس، چیزی نیست»، احساساتشان را بپذیرید. بگویید: «می‌دانم شنیدن این حرف‌ها ناراحت‌کننده است. من هم از اینکه آدم‌ها آسیب ببینند ناراحتم.» این کار باعث می‌شود کودک احساس نکند در مواجهه با اخبار تنهاست و اعتمادش به شما برای گفتگوهای بعدی حفظ شود.

 ۴. مرز میان واقعیت و رسانه را مشخص کنید

بسیاری از کودکان به دلیل مواجهه با تصاویر شبکه‌های اجتماعی، تصور می‌کنند جنگ در اتاق‌خواب آن‌ها در جریان است. به آن‌ها اطمینان دهید که در خانه و محیط زندگی‌شان در امنیت هستند. محدود کردن دسترسی به اخبار تصویری، مهم‌ترین اقدام حفاظتی شماست. به آن‌ها بگویید: «دنیا بزرگ است و متأسفانه در بعضی جاها صلح برقرار نیست، اما اینجا خانه ماست و من مراقب تو هستم.»

 ۵. از «کنش‌گری» به جای «تکرار درد» استفاده کنید

کودکان وقتی کاری انجام می‌دهند، احساس قدرت می‌کنند. به جای بحث‌های طولانی درباره ابعاد سیاسی جنگ، آن‌ها را در کارهای خیر سهیم کنید. مثلاً بگویید: «بیایید بخشی از پول توجیبی‌مان را برای کمک به کودکانِ آن مناطق جمع کنیم» یا «امروز برای سلامتی و آرامش همه بچه‌های دنیا دعا کنیم.» این کار «درماندگی» کودک را به «امید» تبدیل می‌کند.

۶. الگو باشید

اگر خودتان در مقابل کودک مدام مضطرب باشید یا با خشم و عصبانیت درباره اخبار صحبت کنید، کودک آن را جذب می‌کند. در حضور کودکان، آرامش خود را حفظ کنید. نشان دهید که علی‌رغم وجود مشکلات در دنیا، ما مسئولیم که در محیط کوچک خودمان مهربان‌تر باشیم.

نتیجه‌گیری:

هدف از صحبت درباره جنگ با کودکان، انتقالِ اخبار نیست؛ بلکه آموزشِ «انسان‌دوستی» است. سعی کنید در گفتگوهای خود، نگاه کودک را از «ترس از دشمن» به «عشق به صلح و نوع‌دوستی» سوق دهید. بگذارید بفهمند که اگرچه جنگ پدیده‌ای تلخ و واقعی است، اما رسالتِ ما در این ماه، تقویتِ روحیه گذشت، همدلی و دعا برای آرامشِ تمام انسان‌هاست.

📣 امام هادی علیه‌السلام و جنگ روانی علیه خلیفه قدرتمند

✏️رهبر شهید انقلاب: امام هادی علیه‌السلام با دیدِ یک انسان مبارز به دربارِ متوکّل رفت و مجلسِ شراب او را به مجلس معنویت تبدیل کرد. یعنی او را مغلوب کرد؛ به طوری که در آخرِ حرفهایش، متوکّل برای حضرت عطر آورد و او را با احترام بدرقه کرد.

✏️در مبارزه‌ای که شروع کننده‌ی آن، خلیفه‌ای تندخو و قدرتمند بود، امام هادی دست به یک جنگ روانی زد؛ مبارزه‌ای که در آن نیزه و شمشیر کاربُرد ندارد.

این روزها کلمات سختی مثل «جنگ»، «ترور» و «تهدید» بیش از هر زمان دیگری در رسانه‌ها شنیده می‌شوند.

🔹ذهن کودکان توانایی تحلیل این مسائل را ندارد و قرارگرفتن در معرض این اخبار، عوارض کوتاه‌مدت و بلندمدتی برای آن‌ها دارد.
استرس یعنی یه واکنش طبیعی بدن به موقعیت‌هایی که براش سخت یا ناآشنا هستن.
🔸 مثلا روز اول مهد
🔸 یا دیدن یه دعوای خانوادگی
🔸 یا حتی نگاه تند معلم!

📍علائم استرس در بچه‌ها:
💢 دل‌درد، تهوع، سردرد
😞 نرفتن به مهد یا مدرسه
😶 گوشه‌گیری و سکوت
😩 زود از کوره در رفتن
💤 یا حتی زیاد خوابیدن

🥰 خیلی وقتا بچه نمی‌تونه بگه استرس دارم، ولی بدنش داره فریاد می‌زنه.
اولین قدم برای کمک، شنیدن این فریاد بی‌صداست.

و والدین وظیفه دارند که مدیریت استرس کودکان در جنگ تحمیلی سوم به گونه ای به داشته باشند که کودکان دچار مشکل نشوند.

مدیریت استرس در کودکان، به‌ویژه در شرایط بحرانی و جنگی، یکی از حیاتی‌ترین وظایف جامعه، خانواده و نهادهای حمایتی است. جنگ، به عنوان شدیدترین نوع تروما، ساختار روانی کودک را هدف قرار می‌دهد و می‌تواند پیامدهای ماندگاری بر جای بگذارد. در ادامه، ابعاد مختلف مدیریت استرس کودکان در شرایط بحران بررسی می‌شود.

درک دنیای کودک در بحران

کودکان برخلاف بزرگسالان، ابزار کلامی کافی برای بیان ترس‌ها و اضطراب‌های خود ندارند. آن‌ها اغلب اضطراب خود را به صورت رفتارهای بازگشتی (مانند شب‌ادراری)، پرخاشگری، بی‌خوابی، یا چسبندگی شدید به والدین نشان می‌دهند. درک این نکته که این رفتارها «نشانه» هستند و نه «خباثت»، گام اول در مدیریت استرس است. والدین باید بدانند که کودک در جنگ، نه تنها امنیت فیزیکی، بلکه «امنیت روانی» و تداوم زندگی عادی خود را از دست می‌دهد.

نقش کلیدی والدین در تثبیت روانی

والدین، اولین پناهگاه امن کودک هستند. حتی در سخت‌ترین شرایط، حضور آرام و باثبات والدین می‌تواند اثر تروما را کاهش دهد. مدیریت استرس در این مرحله به معنای انکار جنگ نیست، بلکه به معنای ارائه اطلاعات متناسب با سن کودک و حذف جزئیات وحشتناک است. گفت‌وگوهای آرام‌بخش، پاسخ به سوالات کودک بدون دروغ‌گویی، و ایجاد روتین‌های کوچک (مثل بازی‌های کلامی در پناهگاه)، به کودک حس کنترل بر زندگی‌اش را می‌دهد و از غرق شدن او در ناامیدی جلوگیری می‌کند.

 اهمیت بازی و تخلیه هیجانی

بازی، زبانِ اصلی کودکان برای پردازش واقعیت است. در شرایط جنگی، کودکان اغلب «بازی‌های جنگی» می‌کنند. این یک واکنش دفاعی سالم برای پردازش تروماست. والدین و مراقبان نباید مانع این بازی‌ها شوند، مگر آنکه خشونت‌آمیز باشد. فراهم کردن فرصت‌هایی برای نقاشی کشیدن، قصه‌گویی و یا حتی بازی با گل و خمیر، به کودک اجازه می‌دهد تا هیجانات سرکوب‌شده و ترس‌های خود را بدون نیاز به کلمات، بیرون بریزد.

ساختار و روتین در میان هرج‌ومرج

شاید عجیب به نظر برسد، اما در زمان جنگ، حفظِ «روتین‌های کوچک» بزرگترین خدمت به سلامت روان کودک است. اگر امکان دارد، ساعات خواب، وعده‌های غذایی و حتی لحظاتی برای آموزش‌های ساده یا بازی‌های خانوادگی را ثابت نگه دارید. این نظمِ کوچک در دنیای آشفته، به مغز کودک پیام می‌دهد که «دنیا هنوز تمام نشده است» و این حس تداوم، اضطراب را به شدت کاهش می‌دهد.

 نقش جامعه و نهادهای آموزشی

اگر شرایط اجازه می‌دهد، تشکیل گروه‌های همسالان تحت نظارت مربیان آموزش‌دیده، می‌تواند برای کاهش استرس معجزه کند. کودک در میان همسالان خود احساس می‌کند که در رنج خود تنها نیست. نهادهای حمایتی باید فضاهایی ایجاد کنند که کودک بتواند در آنجا کودک باشد، نه قربانیِ جنگ.

مدیریت استرس کودکان در شرایط جنگ، فرآیندی نیست که هدفش «محو کردن کاملِ اضطراب» باشد؛ چرا که اضطراب در جنگ، واکنشی طبیعی است. هدف اصلی، «تاب‌آوری» است. با ایجاد فضایی که در آن کودک احساس کند شنیده می‌شود، امنیت دارد و همچنان به عنوان یک انسانِ کوچک دارای ارزش است، می‌توان از تبدیل شدن ترس‌های زودگذر به آسیب‌های شخصیتی ماندگار جلوگیری کرد. صبوری، حضورِ فیزیکی و عشق بی‌قیدوشرط، قوی‌ترین سلاح‌های ما برای محافظت از روح کودکان در برابر آسیب‌های جنگ هستند.

لطفاً برای مطالعه مطالب بیشتر به سایت یاس سپید مراجعه نمایید.

🔸 برای آمدنش باید قربانی کرد

آمال و آرزوها را … غفلت‌ها را…

لذت‌های نفسانی را…

این‌ها که بروند او می‌آید… 

زیباترین عید می‌آید!

 عید ظهور؛ عیدی در بردارنده تمام عیدها.

✨️اللهم عجل لولیک الفرج

جنگ مهمان ناخوانده ای است که با آمدنش باعث سلب آرامش ، امنیت و آسایش یک جامعه می شود و در این میان کودکان بیشترین آسیب را دچار می شوند زیرا هنوز قدرت درک بیشتر مفاهیم از قبیل شهادت ،آوارگی،زورگویی سیاسی و… را ندارند و در دنیای پاک کودکی خود به سر می برند و تنها مکان امن را خانه و خانواده می دانند وآغوش گرم مادر را طلب می کنند پس نقش مادران در شرایط بحران جنگی خیلی مهم و کاربردی است و تأثیرات بسزایی بر روحی کودکان می گذارد 

مادران در شرایط بحرانی جنگ، به عنوان ستون‌های نامرئی پایداری، نقشی فراتر از مراقبت‌های معمول ایفا می‌کنند. وقتی سایه جنگ بر سر یک جامعه گسترده می‌شود، مادران به مهندسان بقا، حافظان سلامت روان و نمادهای امید تبدیل می‌شوند.

در ادامه به بررسی سه جنبه کلیدی از نقش‌آفرینی آنان در این دوران سخت می‌پردازیم.

 مدیریت بحران در کانون خانواده

در شرایط جنگی، اولین و حیاتی‌ترین نقش مادران، مدیریت منابع محدود برای بقای خانواده است. مادران در این دوران با تکیه بر درایت و مدیریت اقتصادی، یاد می‌گیرند چگونه با کمترین امکانات، نیازهای اساسی فرزندان و سایر اعضای خانواده را تامین کنند. آن‌ها در نقش “مدیران بحرانِ خانه"، وظیفه دارند امنیت جسمی اعضا را تا حد ممکن تضمین کنند؛ از پیدا کردن پناهگاه‌های امن گرفته تا جیره‌بندی غذا و دارو. این مدیریت هوشمندانه، نه تنها باعث حفظ سلامت فیزیکی می‌شود، بلکه به خانواده نوعی نظم و ساختار می‌دهد که در میان هرج‌ومرج جنگ، برای جلوگیری از فروپاشی روانی بسیار حیاتی است.

سپری در برابر آسیب‌های روانی

جنگ بیش از آنکه جسم‌ها را هدف بگیرد، روح و روان را می‌فرساید. مادران در خط مقدم دفاع روانی قرار دارند؛ آن‌ها تلاش می‌کنند با ایجاد “جزیره‌هایی از امنیت” در فضای ناامن، آسیب‌های روانی ناشی از صداهای انفجار، آوارگی و ترس را برای کودکان به حداقل برسانند. با قصه‌گویی، حفظ روتین‌های روزمره، ابراز عشق و ایجاد امید، مادران مانع از آن می‌شوند که وحشت جنگ به جهان‌بینی فرزندانشان نفوذ کند. آن‌ها با صبوری و پنهان کردن ترس‌های خود، به منبع آرامش و مأمن امنی تبدیل می‌شوند که به کودکان کمک می‌کند تا حتی در میان ویرانی‌ها، به زندگی امیدوار باقی بمانند.

انتقال ارزش‌ها و تاب‌آوری برای آینده

نقش مادران تنها به عبور از بحران خلاصه نمی‌شود؛ آن‌ها معمارانِ آینده هستند. مادران با رفتارهای خود در دوران جنگ، درس‌های بزرگی از انسانیت، همبستگی و تاب‌آوری را به نسل‌های بعدی منتقل می‌کنند. در شرایطی که بی‌رحمی به اوج می‌رسد، مادران با تأکید بر شفقت و اخلاق، بذر صلح را در دل کودکان می‌کارند. آن‌ها به فرزندانشان می‌آموزند که چگونه حتی در تاریک‌ترین دوران، می‌توان برای ارزش‌های انسانی جنگید و هویت خود را حفظ کرد. این انتقال تجربه، سرمایه اجتماعی ارزشمندی است که پس از پایان جنگ، بسترساز بازسازی اخلاقی و روانی جامعه خواهد بود.

در نهایت، مادران در شرایط جنگی، تنها قربانیانِ خاموش نیستند؛ بلکه نیروی محرکه‌ای هستند که تپش قلب جامعه را حتی زیر آوارها زنده نگه می‌دارند. فداکاری، مدیریت و مهرِ مادرانه، پیوند عمیقی میان “بقای امروز” و “ساختن فردای بهتر” ایجاد می‌کند که هیچ قدرت تخریب‌گری قادر به شکستن آن نیست